In het Lutterzand

Op een mooie vrijdagavond met mijn lief naar een locatievoorstelling in het natuurgebied het Lutterzand bij Losser. Eerst lopen we een kwartiertje door de prachtige omgeving en dan ineens doemt er midden in de natuur een rond theater op.

Driehonderd mensen gaan om een ronde zandbak zitten, waarin drie grote wieken draaien die de hele arena bestrijken. Drie jonge vrouwen gaan de confrontatie met de wieken aan.Het begint onschuldig met langzaam draaiende wieken die de vrouwen gracieus ontwijken, een ballet bijna. Zij zijn de wieken ogenschijnlijk de baas. Toch bepalen de wieken in hun onontkoombare gang de beweging van de vrouwen.Steeds sneller draaiden de wieken en steeds meer worden de vrouwen in hun dans gedwongen door de gang van de wieken. Het wordt spannend, ontluisterend. De vrouwen ontmenselijken. De wieken bepalen het tempo en de vrouwen moeten steeds sneller bewegen om de wieken te ontwijken. Nat bezweet worden de danseressen steeds meer één met het zand en steeds minder mens. Ze zijn hun autonomie kwijt.
De avond valt en de belichting speelt nu een belangrijke rol. De confrontatie tussen mens en wiek symboliseert voor mij het feit dat je in het leven steeds meer gestuurd wordt door zaken buiten jezelf. Dat je steeds moeilijker kunt ontsnappen aan de dwang die in het leven van buitenaf op je wordt gelegd. Dat autonomie voortdurend bevochten moet worden.

Dat is de essentie van een avondje cultuur. Spannend en confronterend. En met een paar indringende vragen aan jezelf ga je weer naar huis. Dan is een voorstelling mooi gedaan! Dat is de inzet van de festivals in Overijssel. Geniet er van!

Dick Buursink