Portretten van een liefde

Er zal maar zoveel van je gehouden worden; mijn eerste gedachte als ik om me heen kijk en alleen maar portretten van Henk Jurriaans zie. Wat geweldig, deze kleurexplosie van gevoel in Museum de Fundatie. Kunstenares Marte Röling maakte vijfenvijftig imposante manshoge portretten van haar overleden partner. Een monument van ware liefde.

De allereerste aanblik van steeds hetzelfde gezicht is vreemd. Meestal kijkt Henk Jurriaans je recht aan vanaf het doek en je voelt dus vele ogen op je gericht. Toch ervaar ik meteen: “Hier heb ik zin in”, “Hier ga ik van genieten”. Ik plof neer op de bank en laat de portretten op me inwerken. Ondertussen blader ik in de glossy uitgave over deze tentoonstelling (te koop voor € 17,50 in de museumwinkel). Ik begin te lezen en dat had ik beter niet kunnen doen, want een dik half uur later ben ik pas in staat het mooie blad dicht te slaan. Wat een interessant kijkje in de persoonlijkheid van kunstenares en partner van Henk, Marte Röling. Wel leuk om met deze achtergrondinformatie aan de tentoonstelling te beginnen.

En dan zie ik een jonge Jurriaans, een kale Jurriaans, een geel portret, een rood, een roze, Henk met een sigaar, met zonnebril, met koptelefoon, Henk gesluierd, verschuilend achter een waaier of gekleed in chique smoking. Elk portret heeft een duidelijk eigen verhaal. En iedere keer word je minutenlang getriggerd om dat verhaal te ontdekken. Je hebt het idee dat je de onafhankelijke denker Jurriaans een beetje (heel klein beetje) leert kennen. De portretten worden afgewisseld met aangrijpende stukjes tekst, die iets aangeven van de omvangrijke liefde tussen Jurriaans en Röling. Af en toe ervaar ik even een gevoel van overweldiging. Zoveel kleuren, zoveel ogen, zo massaal Henk Jurriaans. Ik schiet dan een andere zaal in, even weg, met de wetenschap dat ik ook snel weer terug zal keren. In de andere zalen wacht nog een verrassing. In haar eigen unieke stijl schilderde Röling bloemen, tomaten, paprika’s en aubergines. Ook hier staan contrasterende kleuren centraal. En ook hier is Henk aanwezig. Soms subtiel in een hoekje, soms wat prominenter op de voorgrond, maar op veel schilderijen staat ergens de naam ‘Henk’ geschilderd.

Mijn hoofd is weer wat leger, en onmiddellijk loop ik nog een keer langs alle portretten. Ik krijg er geen genoeg van en vind het moeilijk ‘afscheid’ te nemen. Ik beloof mezelf deze week een uurtje vrij te maken voor nog een rondje. Samenvattend vind ik dit een van de mooiste tentoonstellingen die ik gezien heb en raad iedereen aan een bezoekje aan Museum de Fundatie te brengen.

Jessica Oosten